3 - آنكه نه مدح بخواهد و نه در طلب آن بكوشد ، امّا اگر كسى او را مدح گويد شاد و با نشاط گردد ، و از اين شادى و خوشحالى احساس كراهت نكند . و اين درجه نيز اگر چه نقصان است گناهش نسبت به درجات قبلى كمتر است . 4 - اينكه شاد شود و به نشاط آيد ، و ليكن از اين شادى و نشاط كراهت داشته باشد و دلگير باشد ، و دل خود را به تنفّر و كراهت از آن وادار سازد ، چنين شخصى در مقام مجاهده است ، و با اينكه نتواند دائما خود را بر كراهت مدح وادارد اميد مىرود كه خدا با او به مسامحه رفتار كند .